PABLO NERUDA'DAN ŞİİRLER

AŞK ŞİİRLERİ

1

Ayaklarına dokunurum gölgede, ellerine ışıkta,

yol gösterir bana kartal gözlerin uçarken de

Matilde, ağzından öğrendim öpüşlerle,

öğrendi dudaklarım hemhal olmayı ateşle.

Ah o kesin yulaf mirası bacaklar,

kırların kalbine

uzanan savaş,

dayadım da kulaklarımı sinene

kanım işledi o saat dağlı sesine.

2

Asla yalnız değilim

seninle yeryüzünde,

ateşlerden geçerken bile.

Yalnız değilim asla.

Toplarken

seninle şafağın

mahmur ışık oklarını,

baharın körpe yosununu.

Seninle,

seçmediğim

ama

biricik

savaşımda,

seninle caddelerde

ve de kumsalda, seninle

aşkım, yorgunluk,

ekmek, şarap,

yoksulluk ve kızgın güneşte,

yaralar, eziyet,

neşe seninle.

Olanca ışık, gölge,

yıldızlar,

biçilmiş buğday,

boylu ayçiçeklerin

taçları, kendi ağırlıklarıyla

eğilmiş, uçuşu

karabatağın, yarıp geçiyor

gökyüzünü

deniz haçı gibi,

bütün uzay, güz, karanfiller,

asla yalnız değilim, seninle,

seninle toprak, seninle deniz, hayat,

ne kadarsam, ne katarsam ve ne denli çığırsam,

bu aşkın

          özü, toprak,

deniz,

ekmek ve hayat.

“Ayaklarına Dokunurum Gölgede”

Çeviren: Adnan Özer

ATLAR

Pencereden atları gördüm.

Berlin’deydim, kıştı. Işık

Işıksızdı, gökyüzü yoktu gökyüzünde.

Havanın aklığı ıslak bir ekmek gibi.

Ve penceremden boş bir sirk

Kışın dişleriyle kemirilmiş.

Ansızın bir adamın yedeğinde

On at göründü sislerin içinden

Çıkarken titremediler, ateş gibi,

O saate kadar bomboş olan

Evreni doldurdular gözlerimde.

Görkemli, yangınlı

Uzun bacaklı on tanrı gibiydiler,

Yeleleri tuzun düşlerini andırıyordu.

Portakaldan ve evrenlerdendi sağrıları.

Baldı derileri, amber, yangın.

Boyunları gururun taşlarından

Oyulmuş kulelerdi,

Ve kızgın gözlerine güçlü bir dirim

Eğilmişti bir tutuklu gibi.

Ve orada sessizlikte, ortasında

Günün, kirli ve dağınık kışın

Haşarı atlar kan,

Uyum ve yaşamın kışkırtıcı gömüleriydiler.

Baktım, baktım ve yeniden yaşadım:

Kaynağın, altın dansın, gökyüzünün,

Güzellikte yaşayan ateşin

Orada olduğunu bilmeden.

O kapanık Berlin kışını unuttum.

Ama atların ışığını unutmam.

       Çeviren: Erdal Alova

BAĞLAŞMA (SONAT)

Yere düşmüş tozlu bakışlardan

sessiz yapraklardan kendilerini gömen.

Işıksız madenlerden, boşluğu,

apansız ölen günün yokluğunu taşıyan.

Ucunda ellerin, göz kamaştıran kelebekler,

uçsuz ışıklarıyla yukarı uçuşu kelebeklerin.

Işığın kuyruğunu korudun sen, kırık varlıkların,

kiliselere savurduğu terk edilen güneşin batarken.

Bakışlarla lekelenmiş, amacıyla arıların,

apansız alevden kaçan madden senin

gelip önceden, izler günü, altın ailesini onun.

Gizlice geçer pusuya yatmış günler,

ama düşerler senin ışıktan sesine.

Ah, aşkın hanımı, dinlenişine senin

kurdum ben düşümü, sessiz duruşumu.

Ürkek sayılı gövdenle senin, apansız uzanmış

yeryüzünü tanımlayan niceliklere,

arkasında günlerin dalaşının, boşlukla ağarmış,

yavaş ölümlerle soğuk, solgun uyarıcılarla,

yanan kucağını duyarım senin, gezgin öpüşlerini

körpe kırlangıçlar yaratan uykumda.

Gün olur, çıkar yazgısı gözyaşlarının

yaş gibi alnıma, orada

çarpar, paramparça ölür dalgalar:

ıslaktır devinimleri, çökkün, en son.

“Yeryüzünde Konaklama”

Çeviren: Erdal Alova

BAZI ŞEYLERİ AÇIKLIYORUM

Soracaksınız: Leylaklar nerede hani?

Gelincik yapraklı metafizik nerede?

Sözcüklerine incecik delikler açıp

onları saçan yağmur nerede?

Kuşlar nerede hani?

Her şeyi anlatayım.

Kent dışında yaşardım,

Madrid dışında, çanlarla,

saatlerle, ağaçlarla.

Görülürdü oradan

kurumuş yüzü Kastilya'nın

meşin bir okyanus gibi.

                       Evime

çiçek-evi derlerdi, sardunyalar fışkırırdı

duvarlarından çünkü:

güzel bir evdi

köpekleriyle, çocuklarıyla.

                         Hatırladın mı, Raul?

Rafael, hatırladın mı?

                         Hatırladın mı, Federico?

yerin altında,

hatırladın mı, balkonlarında o evin

Haziran ışığı çiçekler doldururdu ağzına.

                                          Kardeşim, kardeşim!

Her şey

o kalın sesler, tezgâhların tuzu,

kabarmış ekmekler çıkaran fırın

ve heykelleriyle Argüelles pazarı

kurumuş bir mürekkep hokkasıydı sanki aldatmalar içinde:

yağ akardı kaşıklara,

ayakların, ellerin derin çarpıntısı

sokaklarda büyürdü,

metreler, litreler, temel

ölçüsü yaşamın,

                       balık yığınları,

rüzgâr gülünü bile şaşırtan

soğuk güneşiyle kiremitler,

patateslerin ince, çıldırmış beyazlığı,

domatesler yuvalanırdı denize dalga dalga.

Bir sabah tutuştu bunların hepsi,

bütün canlıları yutmak için bir sabah

fışkırdı topraktan

şenlik ateşleri,

silah vardı artık,

barut vardı artık,

artık kan vardı.

Haydutlar geldi uçaklarıyla,

yüzükleriyle, düşesleriyle haydutlar,

takdisler dağıtan kara keşişleriyle

haydutlar geldi gökyüzünden

çocukları öldürmek için,

çocuk kanı aktı sokaklarda

düpedüz çocukların kanı aktı.

Çakalların bile tiksindiği çakallar,

kuru çalıların bile tükürdüğü taşlar,

yılanları bile iğrendiren yılanlar!

Yüzyüze gelince bunlarla

kanını gördüm İspanya'nın,

kabarıyordu

bir onur ve bıçaklar dalgasında boğmak için sizleri!

Hain

generaller:

ölü evimi görün,

bakın paramparça İspanya'ya:

erimiş maden akıyor her evden

çiçek yerine,

her çukurundan İspanya'nın

İspanya yükseliyor,

her ölü çocuktan bir tüfek fışkırıyor,

gören bir tüfek,

kurşunlar doğuyor her cinayetten,

o kurşunlar günün birinde

on ikisinden vuracak yüreğinizi.

Soracaksınız: Şiiri neden

düşleri anlatmıyor, yaprakları

ve büyük yanardağlarını anayurdunun?

Gelin görün kanı sokaklardaki.

Gelin görün

kanı sokaklardaki.

Gelin görün kanı

sokaklardaki.

Çeviren : Ülkü TAMER

BU GECE EN HÜZÜNLÜ ŞİİRLERİ YAZABİLİRİM

Bu gece en hüzünlü şiirleri yazabilirim

Şöyle diyebilirim: "Gece yıldızlardaydı

Ve yıldızlar, maviydi, uzaklarda üşürler"

Gökte gece yelinin söylediği türküler

Bu gece en hüzünlü şiirleri yazabilirim

Hem sevdim, hem sevildim, ya da o böyle söyler

Bu gece gibi miydi kucağıma aldığım

Öptüm onu öptüm de üstümde sonsuz gökler

Hem sevdim, hem sevildim, ya da ben böyle derim

Sevmeden durulmayan iri, durgun bakışlı gözler

Bu gece en hüzünlü şiirleri yazabilirim

Duymak yitirdiğimi, ah daha neler neler

Geceyi duymak, onsuz daha ulu geceyi

Çimenlere düşen çiy yazdığım bu dizeler

Sevgim onu alakoymaya yetmediyse ne çıkar

Ve o benimle değil, yıldızlıdır geceler

Yürek zor katlanıyor onu yitirmelere

Uzaklarda birinin söylediği türküler

Bakışlarım kovalar onu tellim her yerde

Bakışlar sanki onu bana getirecekler

Böyle gecelerdeydi ağaçlar beyaz olur

Artık ne ben öyleyim ne de eski geceler

Sesim arar rüzgârı ona ulaşmak için

Şimdi sevmiyorum ya, eskidendi sevmeler

Şimdi kimbilir kimin benim olduğu gibi

Sesi, aydınlık teni, sonsuz uzayan gözler

Sevmiyorum doğrudur, yürek bu hâlâ sever

Sevmek kısa sürdüyse unutmak uzun sürer

Bu gece gibi miydi kollarıma almıştım

Yüreğimde bir burgu ah onu yitirmeler

Budur bana verdiği acıların en sonu

Sondur bu onun için yazacağım dizeler

Çeviri : Hilmi YAVUZ

BUĞDAYIN TÜRKÜSÜ

Halkım ben, parmakla sayılmayan

Sesimde pırıl pırıl bir güç var

Karanlıkta boy atmaya

Sessizliği aşmaya yarayan

Ölü, yiğit, gölge ve buz, ne varsa

Tohuma dururlar yeniden

Ve halk, toprağa gömülü

Tohuma durur bir yerde

Buğday nasıl filizini sürer de

Çıkarsa toprağın üstüne

Güzelim kırmızı elleriyle

Sessizliği burgu gibi deler de

Biz halkız, yeniden doğarız ölümlerle.

Çeviri : Hilmi YAVUZ

ÇOĞUZ

Bir sürü insan içinde kimim ben, biz kimiz,

karar kılamıyorum birinde:

kaybolmuşlar giysilerimin altında,

başka şehre taşınmışlar.

Tam sırası gelmişken

akıllı olduğumu göstermenin

ağzımdan alıyor sözü

içimdeki gizli aptal.

Gün oluyor, uyukluyorum

seçkinler meclisinde,

tam cesaretimi toplarken

hiç tanımadığım bir korkak

sarıp sarmalıyor iskeletimi

bin tane ince önlemle.

Alevler sarmışken görkemli konağı

ben çığırıyorum itfaiyeci yerine,

kundakçının biri fırlıyor sahneye,

o benim. Bir şey gelmiyor elimden.

Nasıl seçip ayırsam kendimi?

Nasıl bir araya getirsem?

Okuduğum bütün kitaplar

göklere çıkarıyor kahramanları

her zaman kendine güvenen:

ölüyorum kıskançlıktan;

rüzgârlı, kurşunlu filmlerde

kıskanıyorum kovboyları,

atları bile alkışlıyorum.

Ama ne zaman çağırsam atılgan yanımı

çıkıp geliyor gene eski tembelliğim,

bilmiyorum asla kimim ben,

kaç kişiyim, kaç kişi olacağım.

Bir çana dokunup da

çağırabilseydim gerçek kendimi,

gerekliysem çünkü kendime

yok olmamalıyım ben.

Çok uzaklardayım yazarken

döndüğümde çoktan gitmişim:

görmek isterdim aynı şey

geliyor mu başkalarının başına,

benim gibi daha çok var mı,

onlara da aynı şeyler mi oluyor,

bunu keşfettiğim zaman

öyle iyi belleyeceğim ki her şeyi

sorunlarımı açıklarken

coğrafyadan konuşacağım.

“Kuruntular Kitabı”

Çeviren: Erdal Alova

GEZGİN ALBATROS

Diomedea exulans

Yelken açıyor rüzgâr açık denizde

dümende albatros:

kayıyor, iniyor, dans ediyor, yükseliyor,

asılı kalıyor belirsiz ışıkta,

dalganın kulelerine dokunuyor,

çöküyor düzensiz suyun

çalkanan harcına

tuz nişan verirken ona

ıslık çalıyor öfkeli köpük,

kayarak uçuyor albatros

geniş kanatlarıyla müziğin,

durmadan uçan bir kitap

bırakıyor fırtınanın üstüne:

rüzgârın yasası.

“Kuşlar Sanatı”

Çeviren: Erdal Alova

GÖÇ

Gün boyu, sıra sıra,

tüylerden bir donanma,

yüreği çarpan

bir gök gemisi,

geçip gitti

minicik sonsuzluğundan

pencerenin, arayıp sorduğum,

çalıştığım, gözleyip beklediğim.

Kum kulesi

ve denizsi boşluk

kavuşuyorlar orada, kucaklayıp

türküyü ve devinimi.

Yukarıda gökkatları açılıyor.

Böyleydi işte: yüreği çarpan

keskin, dikaçılar geçti

kuzeye ve batıya doğru,

boşluğa,

yıldızlara,

tuzun ve yalnızlığın kayalığına,

denizin saatlerini bozduğu yerde.

Kuşlardan bir açıydı

dümen kırmış

demirin ve karın enlemine

dümdüz yollarında

dur durak bilmeden

giden:

iyi nişanlanmış bir okun

yiyip bitiren şaşmazlığıyla

yol aldı göksel sayılar

döl vermeye, sabırsız aşkla

geometriyle biçimlenmiş.

Gözden yitip gidene dek

bakıp durdum onlara, gördüğüm

düzgün bir uçuştu yalnız,

rüzgâra karşı bir kanatlar kalabalığı:

artan sessizliği gördüm

o saydam yarıkürede

gök kubbe kuşlarının

belirsiz kararlarla geçtikleri.

Gördüğüm uçuş yoluydu yalnız.

Hepsi göğündü onların.

Varacakları yere giden

kuş yığınları arasında

birbiri peşi sıra sürüler

üçgen

zaferler çiziyorlardı

birleşip bir tek uçuşun sesiyle,

ateşin birliğiyle,

kanla,

susuzluk ve açlıkla,

soğukla,

geceye yutulmadan önce

ağlayan, eğreti günle,

erotik ısrarıyla yaşamın:

kuş birliği

uçuyordu

dişsiz, siyah sahillere doğru,

ölü kayalara, sarı adalara,

güneşin fazla çalıştığı

ve sürüyle sardalye otağının

sıcak denize yayıldığı yerde.

Serilmiş giz

kuşların saldırdığı

taşın üstüne:

taş, rutubet, gübre, yalnızlık,

mayalanacak ve

kan kırmızı güneşin altında

kumlu yaratıklar doğacak

ve bir gün uçup dönecek onlar da

fırtınalı soğuk ışığa

Şili’nin kutup ayağına.

Şimdi geçiyorlar,

doldurup uzaklığı,

ışıkta zar zor çırpınan kanatlar,

bir yürek vuruşunda birleşmiş,

karada bölünüp

dağılan

göçücü

gövdeden

ayrılmadan uçarak.

Suyun üstünde, gökyüzünde,

sayısız kuş uçup duruyor,

tekne tek,

saydam gemi,

onca kanatla,

denize açılmış onca gözle

sağlıyor birliği,

giderken pupa yelken aynı sükûnette,

görkemli bir kanadın hareketiyle.

Deniz kuşu, göçmen köpük,

güneyin, kuzeyin kanadı, dalga kanat,

uçuşun saçtığı salkım,

çoğalmış aç yürek,

varacaksın, büyük kuş,

rüzgârla kuluçkadan çıkan,

kumla beslenen

kırılgan yumurtaları

gerdanlıktan ayıklamak için

bir başka uçuş yeniden

çoğaltıncaya dek yaşamı, ölümü,

büyümeyi,

ıslak çığlıkları, sıcak gübreyi,

yeniden doğumlar, terk edişlerle

rüzgârlı bozkırdan uzaklara

bir başka rüzgârlı bozkıra.

Uzaklara

bu sessizlikten, uçuyor soğuğun kuşları

uçsuz bucaksız çakıllı bir sessizliğe

ve yuvadan gezgin kuşlara dek,

deniz okları, miras bırakıyor bana

ıslak gururunu geçen zamanın,

tüylerin dillere destan sürekliliğini

doğup ölen, katlanan, kalbi çarpan,

balıklardan uzun bir kılıç yaparak,

zulme karşı zulümle, ışığın kendini

rüzgâra ve denize karşı yaşamı.

“Kuşlar Sanatı”

Çeviren: Erdal Alova

HALK

Halkım ben,

hani şu sayılamayan,

hani şu çok halk.

Soluğumun öyle bir gücü var ki

sessizliği deler geçerim, dinlemem,

filiz verir, boy atarım,

zifiri karanlık demem.

Zulüm, acı, ölüm, şu  bu

bir anda gizlerse de tohumu,

ölmüş gibi görünürse de halk,

döner gelir elbet bir gün nisan ayı,

kavuşur baharına toprak,

kızgın eller dağıtır atar ağır havayı.

Ölümün içinden yeşerir yaşamak.

Çeviren : A. KADİR

NÂZIM'A BİR GÜZ ÇELENGİ

Neden öldün Nâzım?  Senin türkülerinden yoksun ne yapacağız

     şimdi

Senin bizi karşılarken ki gülümseyişin gibi bir pınar bulabilecek

     miyiz bir daha?

Senin gururundan, sert sevecenliğinden yoksun ne yapacağız?

Bakışın gibi bir bakışı nereden bulmalı, ateşle suyun birleştiği

Gerçeğe çağıran, acıyla ve gözüpek bir sevinçle dolu?

Kardeşim benim, nice yeni duygular, düşünceler kazandırdın

     bana

Denizden esen acı rüzgâr katsaydı önüne onları

Bulutlar gibi yaprak gibi uçarlar

Düşerlerdi orada, uzakta,

Yaşarken kendine seçtiğin

Ve ölüm sonrasında seni kucaklayan toprağa

Sana Şili'nin kış krizantemlerinden bir demet sunuyorum

Ve soğuk ay ışığını güney denizleri üstünde parıldayan

Halkların kavgasını ve kavgamı benim

Ve boğuk uğultusunu acılı davulların, kendi yurdundan...

Kardeşim benim, adanmış asker, dünyada nasıl da yalnızım

     sensiz

Senin çiçek açmış bir kiraz ağacına benzeyen yüzünden

     yoksun

Dostluğumuzdan, bana ekmek olan,

Rahmet gibi susuzluğumu gideren ve kanıma güç katan.

Zindanlardan kopup geldiğinde karşılaşmıştık seninle

Kuyu gibi kapkara zindanlardan

Canavarlıkların, zorbalıkların, acıların kuyuları

Ellerinde izi vardı eziyetlerin

Hınç oklarını aradım gözlerinde

Oysa sen parıldayan bir yürekle geldin

Yaralar ve ışıklar içinde

Şimdi ben ne yapayım? Nasıl tanımlar

Senin her yerden derlediğin çiçekler olmaksızın bu dünya.

Nasıl dövüşülür senden örnek almaksızın,

Senin halksal bilgeliğinden ve yüce şair onurundan yoksun?

Teşekkürler, böyle olduğun için! Teşekkürler o ateş için

Türkülerinle tutuşturduğun, sonsuzca.

Çeviren : Ataol BEHRAMOĞLU

ÖLÜ DÖRTNAL

Küller gibi, kendilerini insanla dolduran denizler gibi,

batık yavaşlıkta, biçimsizlikte,

duyması gibi insanın yolların doruğundan

kesiştiğini haçlı çanların,

duymak şimdi o sesi madenden kopan,

belli belirsiz, can sıkıcı, dönüşüp toza,

tıpkı değirmeninde çok uzak biçimlerin,

hatırlanan ya da görünmeyen,

ve kokusu yerde yuvarlanan eriklerin,

zamanda çürümüş, sonsuzca yeşil.

Öylesine hızlı, öylesine canlı,

ama kıpırtısız olan her şey, kendi içinde çılgın bir

makara gibi,

şu motorlu tekerlekler, kısaca.

Varolup kuru ilmekler gibi dikiş yerlerinde ağacın,

sessizce, çepeçevre,

bütün dallar karıştırmış sanki kuyruklarını.

Ama nereden, nereye, hangi kıyıda?

Değişmeyen, belirsiz bir kuşatma, öyle sessiz,

leylaklar gibi manastırı çepeçevre saran,

gelişi gibi ya da ölümün diline öküzün

tökezleyen, sakınıp düşmekten, ötmeye çalışan

boynuzlarıyla.

Bu yüzden, kıpırtısızlıkta, durup, kavramak;

o zaman, sonsuz bir kanat çırpışı gibi, yukarıda,

ölü arılar, sayılar gibi,

ah, soluk yüreğimin kucaklayamadığı şey,

kalabalıklarda, güçlükle dökülen gözyaşlarında,

ve çabaları insanın, ezinç;

apansız ortaya çıkan kara işler

buz gibi, uçsuz düzensizlik,

okyanusal, şarkı söyleyip giren bana,

bir kılıçla sanki, arasında savunmasızların.

Öyleyse, neden yapılmış, şu güvercin curnatası

geceyle zaman arasında, ıslak bir koyak gibi?

Uzayıp giden şu ses şimdi

yolları taşlarla dizerek düşen,

ya da, daha çok, apansız büyürken

bir saat yalnızca, genişleyip hiç durmadan.

Dinle bir kez, büyük kalabaş ağaçlarını

yüzüğü içinde yazın,

yayıp duran dokunaklı bitkilerini,

ondan yapılmış işte, isteyip durandan,

doluluktan, ağır damlalı bir karanlık.

“Yeryüzünde Konaklama”

Çeviren: Erdal Alova

SESSİZLİĞİ ARIYORUM

Şimdi rahat bırakabilirler.

Artık alışabilirler bensizliğe.

Kapatıyorum gözlerimi.

Beş şey istiyorum yalnız,

beş seçilmiş kök.

Biri sonsuz aşk.

Öbürü görmek güzü.

Yaşayamam uçuşan

toprağa düşen yapraklar olmadan.

Üçüncüsü ağır kış,

sevdiğim yağmur, okşayışı

ateşin kaba soğukta.

Dördüncüsü yaz,

karpuz gibi yuvarlak.

Ve beşincisi, gözlerin senin.

Matildem benim, sevdiceğim,

uyumak istemem gözlerin olmadan

yaşamak istemem bana bakmazsan:

sana ayarlıyorum baharı

izlesin diye beni bakışlarınla.

Bunlar, dostlarım, bütün istediğim.

Hiçbir şeye yakın, her şeye yakın.

Şimdi gidebilirler isterlerse.

Öyle çok yaşadım ki, bir gün

unutacaklar beni ister istemez,

silerek karatahtadan:

tükenmezdi benim yüreğim.

Ama sessizliği aradığım için

düşünmeyin öleceğimi:

tersi doğru bunun:

yaşayacağım ben.

Var olup süreceğim.

Yaşayamam, yine de

fışkırıp durmazsa içimde ekinler,

filizler ilkin, toprağı delip geçen,

varmak için ışığa,

ama karanlıktır toprak ana:

karanlıktır benim derinlerim:

sularda bir kuyu gibiyim ben

ardında yıldızlar bıraktığı gecenin

ve kırlarda yapayalnız sürüp gittiği.

Bunca yaşamış olmamdan

isteyişim yaşamayı bunca çok.

Hiç böyle berrak olmamıştı sesim,

öpüşlerim bunca zengin.

Şimdi, her zamanki gibi erken.

Bir arı oğulu ışık.

Günle bırakın beni.

İzin istiyorum doğmak için.

“Kuruntular Kitabı”

Çeviren: Erdal Alova

SİYAH GÖĞÜSLÜ KARTAL

Geranoaetus melanoleucus australis

Acı kuş, soğuk kartal,

sıradağların kılıcı,

sonsuzluğunda kıpırtısız,

kayıtsız yıllarda,

can çekişmenin taşında.

Haşin tüylü kartal,

bilirim siyah dilini senin,

kasırgalarının gözdağını,

kana susamış saydamlığını,

ölüm benekli pençelerini,

bilirim dönersin yenilmiş

taştan ve kardan dağlarına,

büyük sessizliğine Andlar’ın,

dikenlerin kulesine.

Çiçeğe durdu gül ağacı,

başladı yine bahar

kristal konuşmasına:

doldu yeni yuvalar

buyruğuyla baharın,

doğursun diye şafakta

yayıldı yosunlara yaban tavşanı:

aktı haliç ırmakları gibi

ayın ve yıldızların berraklığı

ve sen orada, bir başına, uyanık,

doğmadan, çiçek açmadan,

geceyle baş başa.

“Kuşlar Sanatı”

Çeviren: Erdal Alova

VE NE KADAR?

İnsan ne kadar yaşar sonunda?

Bin gün mü, yoksa bir gün mü?

Bir hafta, yüzyıllarca?

Ne kadar sürer insanın ölümü?

Ne demek “Sonsuza dek”?

Kafam bunlarla dolu,

işin aslını öğrenmeye koyuldum.

Bilgili rahipleri aradım,

ayin sonlarında bekledim onları,

Tanrıyı ve Şeytanı

ziyaret ederlerken gözledim.

Bezdiler sorularımdan.

Fazla bilgileri yoktu,

yöneticiydiler sadece.

Doktorlar kabul etti beni,

konsültasyonlar arasında,

ellerinde birer neşter,

batmışlar aureomycin’e,

her gün biraz daha meşgul.

Dediklerinden anlayabildiğim kadarıyla

şöyleydi sorun:

çok sürmüyordu bir mikrobun ölümü,

tonlarca birden ölüyorlardı,

ama yaşayabilen birkaçı

kötü huylu çıkıyordu.

Öyle ürkmüştüm ki

gidip mezar kazıcıları buldum.

Büyük boyalı cesetleri

yaktıkları nehir boylarına gittim,

sıska kemikli gövdeleri,

korkunç lanetlerin

buharını taşıyan imparatorları,

bir kolera dalgasıyla

serilip giden kadınları.

Kumsallar gördüm ölülerden

ve kül rengi uzmanlar.

Fırsat bulur bulmaz

soru yağmuruna tuttum onları,

beni yakmayı önerdiler:

bütün bildikleri buydu.

İçki aralarında yanıtladılar beni

yurdumda mezar kazıcılar:

– “Kendine kanlı canlı bir kız bul

ve bu saçmalıklardan kurtul.”

Böyle mutlu insanlar görmemiştim.

Türkü söylüyorlardı kaldırıp kadehlerini

ölümün ve sağlığın sağlığına.

Azman zinacılardı bunlar.

Döndüm eve daha yaşlanmış

dünyayı katettikten sonra.

Artık bir şey sormuyorum kimseye.

Ama her gün daha az biliyorum.

“Kuruntular Kitabı”

Çeviren: Erdal Alova

UNUTMAK YOK

Nerelerdeydin diye sorarsan

"Hep eskisi gibi", diyeceğim.

Toprağı örten taşlardan söz edeceğim,

sürdükçe kendini harcayan ırmaktan;

ben yalnız kuşların yitirdiklerini bilirim,

gerilerde kalan denizi bilirim, bir de ağlayan

     ablamı.

Neden ayrı adlarla anılıyor ülkeler, neden

     günler

yeni günleri izliyor? Neden koyu bir gece

birikiyor ağızda? Neden ölüler?

Nereden geliyorsun diye sorarsan bölük pörçük

    kelimelerle konuşmak zorundayım,

ağzı zehir gibi yakan araçlarla,

çoğu çürümeye yüz tutmuş hayvanlarla

ve avutamadığım yüreğimle.

Andaç değil yanımızda götürdüklerimiz

unutuşta uyuklayan sarımsı kumru değil,

yaşlarla kaplı yüzler,

boğazımıza yapışan eller

ve yapraklardan sıyrılan şey:

aşınmış bir günün karanlığı

acıyı kanımızda tatmış bir günün.

İşte menekşeler, işte kırlangıçlar

bize sevinç veren ne varsa,

geçici ve küçük duyarlıkların

yan yana göründüğü süslü kartpostallarda.

Ama bu sınırın ötesine geçmeliyim,

dişlemeliyim sessizliğin çevresindeki kabuğu,

ne karşılık vereceğimi bilemem:

öyle çok ki ölüler,

ve öyle çok ki al güneşle yarılmış hendekler,

ve öyle çok ki gemilere vuran miğferler,

ve öyle çok ki öpüşlerle kilitli eller,

ve öyle çok ki unutmak istediklerim.

Çeviren : Tomris UYAR